งงอ่าดิ่ เปงราย เหอะๆ

จิงแล้วคือ .. มะมีราย

แหะๆ

บล็อกนี้ใกล้จาเปงบล็อกร้างแย้ว

edit @ 2007/02/19 16:36:53

เรื่องนี้ต้องเขียนที่นี่

เพราะตรงนี้เคยเขียนไว้..แหะๆ
ตั้งแต่ตอนม.5 ม.6 แระก็ตอนนี้

วันนี้วันที่ 17 กุมภาพันธ์ (2550)
นับย้อนกลับไปเมื่อ 365 วันก่อน เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2549
เป็นวันสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากะเพื่อนๆ

วันปัจฉิมนั่นเอง

กิจกรรมตอนเช้า หน้าเสาธง น้องๆออกมาอำลา
แล้วก็เข้าอาคารอุบล
รำลึกเรื่องราวต่างๆในอดีต 12 ปี
มีอาจารย์มาพูด
มีรุ่นพี่มาพูด
แล้วก็ แจกรูป

ตกเย็นไปต่อที่มิราเคิลแกรนด์
แจกรูปต่อ
แล้วก็กิน
มีเพื่อนที่ไปเตรียมแวะกลับมาด้วยบ้างบางคน

และแล้วเวลาก็ผ่านปายๆๆๆๆ
จนวันนี้ เฮ้ย จบมาปีนึงแระหรอ???
ทำไมรู้สึกเหมือนเพิ่งจาสอบไฟนอล ม.6 เสร็จไปเมื่อไม่นานนี้เอง???

1 ปีที่ผ่านไป กับเรื่องราวมากมาย
ที่มีทั้งสุข (นิดเดว) และเศร้า (มากมาย)

เพื่อนๆก็ได้เจอกันมั่งเปงค้างคาว
นานๆที
ขนาดไอ้ที่ใกล้ๆกันแค่เนี้ยะ เรียนคณะเดวกันอย่างพร้อมเพื่อน
ยังไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่เรยง่า

เพื่อนในเมเจอร์ก็เรียนไม่ค่อยจาตรงกาน
(จริงๆคือ เสือกเรียนไม่ตรงกะชาวบ้านเค้าเองต่างหาก เหอๆ)
ก็ดีอย่างเสียอย่าง
แต่ที่เสียสุดๆ คือการที่ต้องอยู่กะบางตัวเดิมๆ
เซรงจาตายอยู่แระ

วันนี้ไมได้แวะเข้าไปโรงเรียนเรย อุตส่าห์เปงวันคืนสู่เหย้าทั้งที
เพราะต้องสอบอิ้ง interview
ขาไปเจอ อาม โอม บี มานก็ชวนเข้าโรงเรียนแมะ
มะเข้าอ้า ต้องสอบ
ขากลับเจอเจ๊สุ ก็เพิ่งออกมาจากโรงเรียน
แต่ว่าไอ้พวกพร้อมเพื่อน ชาลิมานมะมาเนี่ยสิ เฮ้ออออ

คิดถึงบรรยากาศวันนั้นจัง
กุหลาบเต็มเยย ทั้งๆที่เลยวาเลนไทน์มาแล้ว
มีของขวัญเพียบ
และที่ขาดมะด้ายเรย รูปปัจฉิม กะการเซ็นเสื้อ
อ้อ และก็เฟรนชิปที่ป่านนี้ยังดองอยู่บ้านเรานี่เอง

อีมุ อีส้มอีฝ้าย ธัช มะต้องสงสัยไปว่า เอ๊ะ เฟรนชิปหายไปไหนเล่มนึง
คือมานยังดองอยู่บ้านเรานี่เอง แล้วแน่นอนว่าของเราก็ยางอยู่ที่พวกแกร์ด้วยเหมือนกัล

เฮ้อจาว่าไปแล้วก็คิดถึงที่สุดเยย

ปายแระ

ปล.กะลางเซรงอย่างแรงถึงแรงที่สุด